
Yaz akşamları bizim evin en sevdiğim zamanıydı. Balkonun sokağa bakan tarafında oturur, annemin mutfaktan uzattığı karpuz dilimlerini yavaş yavaş yer, parmaklarımı yapış yapış yapan suyunu hiç umursamazdım. Sokakta top koşturan çocukların sesleri, komşuların sandalyelerini dışarı çekip koyu sohbete başlaması, bir yandan televizyondan gelen eski bir dizinin sesi… Hepsi birbirine karışırdı.
Henüz yedi yaşındaydım. Dünya benim için küçücük bir mahalleydi. Bakkala gidip ekmek almak bile bir maceraydı. Elime tutuşturulan bozuk paraların sıcaklığı, plastik ekmek poşetinin tenime değen yumuşaklığı hâlâ aklımda. Yolda gördüğüm her kediye, köpeğe mutlaka “merhaba” derdim.
O günlerden birinde, babam bana bisiklet almıştı. Kırmızıydı, üzerinde beyaz çizgiler vardı. Pedallara her bastığımda, zincirin tıkırtısı ile kalbimin atışı aynı ritme girerdi. Sokakta döne döne sürerken, rüzgâr saçlarımı savurur, annemin balkondan seslenişi yankılanırdı:
“Düşeceksin dikkat et!”
Ama çocukken, düşmekten korkmazdım. Çünkü o zamanlar dizimdeki yara kabukları gurur madalyası gibiydi.
Şimdi o balkona çıkınca, karpuz kokusu hâlâ burnuma gelir gibi oluyor. Belki de bazı kokular, sesler ve görüntüler insanın belleğinde değil, kalbinde saklanıyor. Ve ne kadar büyürsen büyü, o küçük halin, sokağın köşesinden hâlâ sana gülümsüyor.
İrem Günerkan