Sevgili…
Bazen sevgi, kendimize unutturduğumuz bir şarkı gibidir. Seninle tanıştığımda melodim senin sesine karıştı. Kendi sözlerim sustu, kendi adımlarım senin izlerinde kayboldu. O zaman fark etmedim ama kendimden vazgeçiyordum.
Sana duyduğum bağlılıkla kendime olan bağımı incittim. “Sen mutlu ol.” derken kendi mutluluğumu erteledim. Seni tutmak için elimde ne varsa verdim ama bir gün ellerim boş kaldığında aynaya bakıp “Ben kimdim?” diye sordum.
İşte o an anladım… Kendimi yeniden bulmam için seni bırakmam gerekiyormuş. Seni kaybetmek önce yüreğime ağır geldi; ama sonra fark ettim ki, gidişin bana kendimle kalma cesareti verdi.
Şimdi yalnızım ama eksik değilim. Senin yerinde bir boşluk yok; çünkü oraya kendimi koydum. Seni hâlâ hatırlıyorum ama artık kendime daha yakın, kendime daha sadığım.
Belki senin bilmeyeceğin bir gerçek var: Ben, kendimi sevebilmem için seni kaybettim… ve bu kayıp, hayatımda kazandığım en büyük şey oldu.
Zümrüt Yılmaz
