Rasim Abi selam. Sen beni tanımazsın ama ben seni tanıyorum. Bu da gayet normal elbette. Umarım rahatın yerindedir, şartların iyidir. Öyle olduğunu düşünüyorum ama ne fayda! Bir liberal, bir özgürlükçü için istediği an istediği gibi hareket edememek cehennemdir, bilirim.
Biz istersek günlerce aynı yerde kalabiliriz ama bu bizim tercihimiz olmalıdır. Zorunlu olandan, mecburi gelenden nefret ederiz ve bu nefretimiz dünyanın en haklı nefretidir. Bu günler geçecek Rasim Abi!
Şunu bilmeni isterim ki sen benim ilk gençlik kahramanımsın. Bu süreçte sosyal medyada, sözlüklerde, orada burada seninle ilgili yazılan yazılar bu ülkedeki en zor mücadelelerden birini senin verdiğini bir kez daha görmeme sebep oldu.
Geothe diyor ya hani bu dünya hassas kalpler için bir cehennemdir diye. Ben de hep diyorum ki bu ülke liberaller için cehennemdir Rasim Abi. Kör fanatik iki taraf tarafından sürekli şamar yiyoruz Abi ama sen de iyi bilirsin ki bu yediğimiz en güzel şamar. Haklı olduğumuzu bilmenin içsel huzurunu kimse elimizden alamaz.
Son zamanlarda katılmadığım çokça söylemin oldu ama mesele bu değil ki. Sen mücadeleni başka bir yerden sürdürüyordun. Ben bunu gördüm. Mücadelene sağlık Abi! Sen bu ülkedeki sınırlı sayıdaki entelektüelden birisin. Çok net bu. Hep yazacağından söz ettiğin romanın için bir fırsat olur belki bu sıkıntılı günler. Kim bilir belki de çoktan başlamışsındır.
Ters Cephe’de Ümit Özdağ’la kapıştığın, askerî vesayete kararlılıkla karşı durduğun günlerden bu yana yerin çok özel bende. Bu yazıyı özellikle yazmak istedim. Bu ülkede seni anlayan hiç tanımadığın birilerinin olduğunu bil istedim. Malum pek çok liberal de sevmiyor seni. O da onların ayıbı olsun.
Bugün 16 Temmuz 2026. On yıl önce bugün özgürlükçü rüzgarlar kesilmiş, otoriter fırtınalar esmeye başlamıştı. Sen de futbol yorumculuğuna ve kendi kabuğuna çekilmiştin. Belki bu işlere geri dönmesen şu an özgür olacaktın. Olsun.
Çok uzun süreceğini sanmıyorum bu kötü günlerin. Solcuların aydın olmak için gerekli gördüğü koşullardan en önemlisini de sağlamış oldun. Gerçek aydın sensin Rasim Abi.
Aydınlıktan ve özgürlükten yana umudumu kesmiyorum. Çok iyi biliyorsun ki ülke dönem dönem aydınlık oluyor. Dönem dönem de karanlık her yeri kaplıyor. Gecenin en karanlık anından sonra gün doğuyorsa Rasim Abi, aydınlık uzak olamaz.
Umarım satırlarım sana ulaşır ve gökyüzünün masmavi, havanın apaydınlık olduğu ve özgürlük rüzgarlarının püfür püfür estiği bir günde karşılıklı da otururuz. Selamlar, sevgiler, saygılar.
