Slavoj Zizek’in İletişim’den çıkan Liberal Faşizmler kitabının tanıtımını gördüm geçen gün. Tanıtım postunun yorumlarına da yazdım buraya da yazayım önce:
Klasik liberalizmden faşizm çıkmaz. Çıkarsa sosyal liberalizmden çıkar.
Faşizm de otokrasi de otoriter yönetim anlayışlarının tamamı da sol sosyal sosyalist anlayışlardan çıkmıştır ve çıkacaktır.
Gelin görün ki ülkemizde de dünyada da genelgeçer kabul gören anlayış maalesef ki bu devletçi, kamucu anlayışlardır.
Bir türlü anlatamadığımız şudur.
Bize sosyal yardım yapan da bizi refah devletinde yaşatan da istemese bile yaşamımıza müdahele hakkını kendinde bulur.
İyiliğimiz için karışır, güzelliğimiz için karışır, toplumun iyiliği için karışır, ulusun geleceği için karışır, milletin güvenliği için karışır. Karışır da karışır.
Bu öyle bir yere gider ki iş sonunda bireysel özgürlüğümüze kadar gelir.
Yaşam hakkımız bile talep edilebilir noktaya gelebilir. Tüm bunlar potansiyel olarak sol sosyal sosyalist anlayışların tehlikelerindendir.
Oysa klasik ve özünde gerçek liberal anlayışta toplum değil birey esastır. Ve bireyin gücü kendiliğinden zaten toplumun gücünü oluşturur.
Ancak güçlü toplum, kendi kendine yetebilen bireyler otoritenin işine gelmez.
Onlar güçsüz toplum, muhtaç bireyler isterler.
Gerçek liberalizm ise sınırlı yönetim, daha çok bireysel özgürlük anlayışına dayanır.
İnsanlar ve insanlık için en ideal olan kendilerine karışılmayan bir düzendir. Ve emin olun böyle bir düzenden bugünkünden iyi bir dünya ortaya çıkar.
Bunu özümsediğimiz, baba devlet kavramından uzaklaştığımız, bireysel bağımsızlığı talep ettiğimiz ve müdaheleyi kabul etmediğimiz gün ideal olana çok yaklaşacağız.
Yazık ki gidişat tam tersi yönde.
