Son günlerde sürekli eleştiri alıyorum: “Şuna neden paylaşım yapmadın?” “Buna neden ses çıkarmadın?” “Şu konuda neden tepki göstermedin?”
Peki, nereden biliyorsun benim neye nasıl tepki verdiğimi? Senin gibi her duygumu, her isyanımı, bir story ile mi haykırmak zorundayım? Sosyal medyada paylaşım yapmıyorum diye, tepkisiz ya da duyarsız mı oluyorum? Sadece görmediğin için yok saydığın bir şeyler olabilir mi? Ya da senin doğrularına uymuyor diye benim yöntemimi geçersiz mi sayıyorsun?
Bana göre; ses çıkarmak, sadece parmakla ekrana dokunup bir paylaş butonuna tıklamak değildir.
Ben bazı şeylere sessiz kalmıyorum, bu sessizliğim dijital değil diye görünmez olmamalı.
Ama işte, bir paylaşım yapınca rahatlıyor insanlar. Vicdanlarının sustuğu an, ekrana yansıttıkları bir hikâyeyle oluyor. “Ben de tepkimi gösterdim” diyorlar. Peki bu gerçekten bir tepki mi? Gerçek mi? Etkili mi? Samimi mi? Değiştiriyor mu bir şeyleri? Yoksa sadece içini mi rahatlatıyor?
Eskiden insanlar sokaklara dökülürdü. Yüz yüze, sesli, gerçekti tepkiler. Şimdi bir tweet, bir story, bir etiket kampanyası… Ses var gibi ama aslında yankısı yok. Çünkü herkes aynı şeyi fısıldıyor, kimse gerçekten haykırmıyor.
Evet, sosyal medya bazı durumlarda ses getiriyor. Kabul. Ama her şeyi oraya sıkıştırdık, başka alan bırakmadık. Bir meseleye tepki göstermek artık algoritmalara bağlı. O yüzden ben, bu gürültülü sessizlikte hikâye atmamayı tercih ediyorum. Çünkü benim yöntemim başka. Belki bir bağış, belki bir yazı, belki de gerçekten konuşmak… Ama içi boş bir “paylaştım, oldu bitti” değil.
Ben bilmiyor muyum hikâye atmayı? Bilmiyor muyum etiket yapıştırmayı, paylaşmayı? Biliyorum. Ama inanmıyorum. Bu yüzden hikâye atmadım diye beni kötü biri sayanlara soruyorum:
Gerçekten neye bakarak yargılıyorsun? Kimin sesinin daha gerçek olduğunu neye göre ölçüyorsun?
Bu devirde ses çıkartmak bu kadar basit olmamalı. Tepki, sadece parmak hareketiyle olmaz. Tepki, önce yürek ister ve yürekten gelen şeyin platformu, sadece bir ekran olmamalı. Çünkü bazı şeyler bir tweet’le duyulmaz. Bazen gerçekten, ama gerçekten sesin gerekir.
Ses çıkarmayı sadece bir paylaşım sananlara, gerçek sesin ne demek olduğunu hatırlayacağımız günlerde görüşmek üzere. Bir toplumun sesi kısıldı. Onlar fısıltıları yeter sandı. Bana sorarsanız çok büyük bir yanılgı…
