Birilerinin bir şeylerden mahrum kalması ve benim buna şahit olmam canımı çok yakar. Her zaman yakmıştır.
Bir şeylerden mahrum olan ben olduğumda o kadar sorun olmuyor da başkasının mahrum olması çok yaralıyor, acıtıyor canımı.
Mahrum kalınanın ne olduğu fark etmiyor. Yemek, ilgi ya da sevgi. Kimsenin hiçbir şeyden mahrum kalmayacağı bir dünyayı o kadar çok isterdim ki.
Liberal ekonomik politikaları savunuyorum ben. Herkesin faydasına olacak olanın bu olduğunu düşünüyorum.
Sol düşüncedeki arkadaşlar yazının burasında az önce söylediklerimle bu düşüncenin tezat olduğunu iddia edeceklerdir. Halbuki öyle değil.
Herkesin eşit olduğu bir dünya mümkün değil. Belki daha adil bir dünya mümkün ama onun yolu da kesinlikle sol sosyalist düşünce değil.
Daha adil bir dünyanın yolu özgürlükler!
Daha adil bir dünyanın yolu serbestlik!
Daha adil bir dünyanın yolu piyasa!
Daha adil bir dünyanın yolu özgürlüğü, serbestliği ve piyasayı savunup koruyan bir hukuk sistemi!
Örnekle izah edeceğim.
Daha iyi anlayacaksınız.
Zorunlu sağlık sigortası için maaşlardan vergi kesilmediğinde kişiler o parayla özel hastanelerden rahatlıkla daha iyi sağlık hizmeti alabilirler.
Her zaman sağlık sorunu yaşamayan, hastaneye sürekli gitmeyen ya da gitmeyi tercih etmeyen insanlar var. Boş yere ödedikleri o paralarla başka bir ihtiyaçlarını karşılayabilirler.
Eğitimden temizliğe her alana uyarlayabiliriz bunu. Seçeneksiz hizmet kalitesiz hizmettir. Otoritenin dayattığından verim beklemek hayal görmektir.
İdeal olan otoriteden en az şeyi alıp otoriteye en az şeyi vermektir. Diğer türlüsü mevcuttta yaşadığımızdır.
Romantik solun idealize ettiğinin pratikte karşılığı mümkün değildir.
Çünkü insan hem asi hem kirlidir.
