Ben bir insanı yalnızca sevmek istemiyorum.
Onu özlemek istiyorum; yeri geldiğinde, yokluğunda eksilmek…
Kırılmak da istiyorum ona, darılmak, susmak, susarken bile onunla kalmak.
Hayatın ağırlığında beraber yorulmak, zorda kalmak, paylaşmak istiyorum.
Ama bütün bunların sonunda, başımı yastığa koyduğumda, içimde bir huzur olsun istiyorum.
Sevgi, kalbimi yoran değil, kalbimi taşıyan bir şey olsun.
İrem Günerkan
