Konuşuyoruz. Sohbet ediyoruz. Diyorlar ki o zamanında şöyle demişti, şimdi böyle diyor. Gülümsüyorum. Devam ediyoruz sohbete. Diyorlar ki o zamanında şöyle yapmıştı, şimdi böyle yapıyor. Tebessüm ediyorum. Konuşmaya devam ediyoruz. Diyorlar ki sandık, seçim, demokrasi. Ben tabii yine bu sefer biraz da acı acı gülümsüyorum.
Mikro ölçekte; belediyelerde, muhtarlıklarda özde demokrasi işliyor olabilir. Makro ölçekteki ise bizde sözde demokrasidir. Sandık da vardır, oy pusulası da vardır, aday da adaylar da vardır ama kazanacak bellidir.
Ayrıca demokrasinin yararları da tartışmaya açıktır. Bu aralar pek çok kişi gibi ben de yapıyorum içimde bu tartışmayı. İş Aysun Kayacı’ya kadar gidiyor. Onun ağzından çıkanlar talihsiz açıklamalardı ama söylediklerinde bir derinlik de yok değildi.
Hiç kendini geliştirmişle geliştirmemiş bir olur mu? Oyu bir olur mu? Demek istediği buydu aslında. Yoksa kendini geliştirmiş çobanlar ülkemizde çokça mevcuttur.
Velhasıl demokrasi tartışmasında geldiğim nokta hep kötünün iyisi, mevcuttaki en iyi sistem olduğu oluyor. Oluyor olmasına ama dediğim gibi bizdeki demokrasinin özde değil sözde demokrasi olduğunu biliyorum. Böyle olması bazen işime geliyor bazen gelmiyor.
İşime geliyor çünkü bir özgürlükçü olarak bazı meseleleri referanduma açsak sevgili halkımız kendi kendine bin tane yasak koyar. Partisi, ideolojisi fark etmeksizin bizde çok büyük bir halk kesimi tutucu ve muhafazakâr çünkü. Bir tek bireysel özgürlük dayatması kabul edilebilir halbuki. Aklı başında bir insan için bundan büyük nimet olamaz ama bizdeki sorunlu kolektif bilinç bunu bir türlü anlamıyor.
Lafın kısası her şey sandık değildir. Sandığa olan etkimiz fazla da değildir.
Bizler demokrasi tiyatrosunun figüranlarıyız sadece. İşin o tarafına fazla kafayı takarsak üzülürüz. Gerek yok.
Gerek olan şeyler var ama. Durmaksızın, yorulmaksızın hukuk talep etmeliyiz. Her an, her saniye özgürlük talep etmeliyiz. Dayatmaları mümkün olduğunca kabul etmemeli, sivil itaatsizliği yaygın hale getirmeliyiz. Gerisi kendiliğinden gelir.
